اقتصاد پایدار در پی یافتن تعادل، میان رشد تولید و رشد جمعیت است. در واقع یک اقتصاد ایستا یا پایدار، اقتصادی است که برای تراز کردن رشد با تمامیت محیط زیست، ایجاد شده است. این اقتصاد به استفاده كارآمد از منابع طبیعی کمک می‌کند و در عین حال، به دنبال توزیع عادلانه ثروت حاصل از توسعه آن منابع هم هست. ما در این مقاله از استارتاپت، سعی داریم تا شما را با مفهوم اقتصاد پایدار آشنا کنیم.

اقتصاد پایدار در حال فروپاشی است

اقتصاد پایدار در حال فروپاشی است

یک اقتصاد پایدار به تعادل ختم می‌شود؛ اقتصادها می‌توانند رشد کنند یا کوچک‌تر شوند اما در نهایت، برای رسیدن به تعادل و آرامش می‌جنگند. اقتصاددانان اکولوژیک، حامیان اصلی ایده اقتصاد پایدار یا ایستا، ادعا می‌کنند که محیط‌ زیست نمی‌تواند از رشد نامحدود تولید و ثروت حمایت کند. زیرا این جمعیت رو به رشد، سرانجام باعث کاهش دستمزد نیروهای انسانی می‌شوند و منابع طبیعی را که به طور فزاینده‌ای رو به کاهش هستند، مصرف کرده و به پایان می‌رسانند.

دیدگاه‌های متفاوت چه نظری نسبت به مفهوم اقتصاد ایستا دارند

اقتصاد پایدار و ایستا

تفسیر چگونگی عملکرد یک اقتصاد پایدار یا ایستا، می‌تواند متفاوت باشد. از منظر یکی از این دیدگاه‌ها، در اقتصاد ایستا، ما شاهد کشمکش رشد اقتصادی و زیست‌محیطی در کنار هم خواهیم بود؛ تا زمانی که تعادل برقرار شود. نظریه‌های دیگری وجود دارد كه مدعی هستند؛ محدودیت‌هایی كه برای ایجاد ثبات در اقتصاد پایدار وجود دارد، اجازه رشد آن را نخواهند داد. همچنین، اعتقاد بر این است که این اقتصاد، کمتر شاهد الگوهای دوره‌ای رونق و رکود خواهد بود.

در یک اقتصاد ایستا، به دلیل فشارها و دستورالعمل‌های مختلفی که برای ایجاد و حفظ تعادل، به کار گرفته می‌شود؛ جامعه کمتر شاهد توسعه گسترده املاک و مستغلات خواهد بود. یعنی فعالیت‌های ساختمانی به جای ایجاد یک ویژگی جدید برای ساختمان، بیشتر روی توسعه مجدد و تغییر کاربری فضا، متمرکز خواهند شد.

البته در این نوع اقتصاد، تنها روی استفاده از منابع قابل تجدید مانند آب و منابع انرژی، تمرکز خواهد شد؛ اما با سرعتی که این منبع، قادر به بازسازی ایمن باشد. این امر می‌تواند توسعه شدت استفاده جوامع صنعتی، از این منابع را کاهش دهد. به این ترتیب سوخت‌های فسیلی، با سرعتی که می‌توانند با انرژی تجدیدپذیر جایگزین شوند، مصرف خواهند شد.

همچنین از ایجاد محل دفن زباله و مکان‌های دیگری که در آن زباله انباشته می‌شود، جلوگیری خواهد شد. یعنی باید تولید کلی با ظرفیت پذیرش زباله‌های ایجاد شده، متعادل شود و از این طریق، انباشت ضایعات کاهش یابد. این امر همچنین تولیدکنندگان را تشویق می‌کند تا در نهایت کالاهایی تولید کنند که با سرعت بیشتری تجزیه و تخریب شوند.